По повод смртта на истакнатиот писател Благоја Иванов, сеќавање за една средба со него сподели неговиот помлад колега, драмскиот автор и писател Трајче Кацаров. Текстот ви го пренесуваме интегрално.

За прв пат со писателот седнавме на иста маса, во хотелот „Неда“, на врвот од селото Галичник. После официјалната програма, читање лични творби на учесниците на „Галичките книжевни средби“, останавме сами во ресторанот. Слаткиот муабет што го водевме за време на вечерата, не сакавме да го завршиме со раскревањето на масите и превртувањето на ресторантските столици од страна на келнерите. Поетот и преведувач, што седеше со нас на масата, нарача шише црно вино. Писателот се сложи со нарачката. Јас останав на мојата чаша пиво. Разговорот водеше низ животот на современата македонснка литература. Имаше што да се слушне, што да се доживее, од тивкиот познавач на настаните во него. „Немој да спиеш, млад колега! Ова што сега ќе го слушнеш, нема кој да го повтори, најмалку јас.“- ми рече наздравувајќи со чаша црно вино. Разговорот траеше до првите петли, до зората што ја прогонуваше и последната дремка од карпестата планина. Утредената не го видов во редот на поетите од повеќето генерации, талкачи, по нерамнините на селото и планината. Не го видов до крајот на средбите. Никогаш повеќе не се сретнавме. Деновиве кога слушнав дека починал, се сетив на средбата . Беше во право кога ми рече: „Немој да спиеш, млад колега!“ Имаше живот, многу живот, во она за што зборуваше.