Да се биде занаетчија, да се знае занает, отсекогаш било чест и гордост. Порано се учел занает, не само школо – тоа било филозофија на живеење. А денес? Мајсторите исчезнуваат, работилниците се затвораат. Што презема државата? Кој ќе ги спаси традиционалните занаети? Порано, занаетите се пренесувал од татко на син, од мајка на ќерка, од мајстор на најдобриот калфа. Денес, многу занаети се пред исчезнување – кожарскиот, ковачкиот, јорганџискиот, лончарскиот…  Мајсторите може да се избројат на прсти.

Зошто државата нема стратегија за нивно зачувување?

Анкета: Дали денес би го испратиле детето да учи занает? Да / Не