Едно дете – понижувано, тепано и горено со цигара. Од свои соученички. А други деца – сеирџии: стојат, гледаат и снимаат. Дали навистина првпат слушаме за вакво насилство – или само треба почесто да ги отвораме полициските билтени? Прашањето не е што се случило. Прашањето е – каде сме сите ние додека ова се случува? Кој ги учи овие деца дека понижувањето е „забава“, а туѓата болка – содржина за на телефон?
Во јавноста сè погласно се отвора дилема – дали е потребна поголема транспарентност и одговорност, па дури и јавно именување во вакви случаи? Јасно е само едно: ова не е само проблем на децата, ова е проблем на сите нас.

АНКЕТА: Дали тие што го снимаат насилството се исто толку виновни како и насилниците? Да/Не